• Lieke

Parijs

Met een volle kip pesto maaltijd zitten we aan tafel. 'Wat ga jij dit weekend doen?' vraagt Deen. Ik kijk op van mijn bord. 'Je hebt vakantie toch?' zegt ze. 'Ja ik heb een week vrij genomen om mijn bruiloften af te werken en hier alvast wat dingetjes voor te bereiden voor de verbouwing..., vrijdag heb ik weer een bruiloft staan en daarna een verloving. 'Hoe laat ben je daarmee klaar?' 'Ik verwacht rond half zeven ongeveer.' 'Zoek je mee naar Parijs dit weekend?' vraagt ze. Mijn banksaldo checkent en een kleine twijfel nog, ik was immers in geen jaren meer van huis geweest. Toch leek het me geen slecht idee om er eens een keertje op uit te trekken en Parijs ja dat was wel iets waar ik heel graag nog eens naar toe wilde. Zo gezegd, zo gedaan. Het was beslist. Deen ging een hotelletje zoeken en ik mocht nog een dagje werken en mezelf voorbereiden op het werk van vrijdag. Met wat kleren in een mand proppend bedacht ik mezelf dat ik net een paar weken mijn SuitSuit koffertje verkocht had omdat ik door de verbouwing waarschijnlijk voorlopig niet meer weg zou gaan.. Helaas dan worden het tassen.


Een pad met rode ballonnen volgend, langzaam aan kwam ze dichterbij. Met mijn telelens kon ik de uitdrukkingen op haar gezichtje nauwlettend volgen. Een paar ballonnen verwijderd van het moment suprême wat er aan zat te komen. Zelf had ik er ook een beetje kriebels van. Vlakbij het groepje bomen kwam er een glimlach die bij elke stap groeide, ze had het door. Hand in hand met de kindjes stond hij haar op te wachten. Een gitaar begon zachtjes te spelen en Tim van D-irect liep richting de papa die vol spanning wachtte op de moeder van zijn kinderen. Ze kwam dichterbij onder de bomen gelopen en sloeg de handen voor haar gezicht. Een aanzoek, zoveel aandacht aan besteed zoveel liefde. Wat ontzettend mooi, samen met het gezinnetje hadden ze even een momentje om hier samen van te genieten. De aanstaande bruid is een groot fan van D-irect en dit samen maakte het wel echt een enorme verassing. Ik was ervan onder de indruk. Als gezinnetje liepen zij vanaf de berg naar beneden en daar stond een hele groep familie en vrienden die onder het mom van een suprise party waren verzocht om een drankje te komen doen. Een warm onthaal met tranen van geluk. Een geslaagd aanzoek als je het mij vraagt. Nog even schoot ik wat foto's van de momentjes met de naaste familie en vrienden om vervolgens door te gaan naar huis, want we moesten gaan rijden.


Bij Deen had ik verschillende spullen neergezet omdat er een kans was dat de bouwvakkers al in mijn huisje bezig gingen. Mooi kon ik wat kleding uitzoeken om mee te nemen en met een volle achterbank vertrokken wij richting het zuiden. Muziekje erbij. Heerlijk. Eventjes een andere omgeving en mooier dan eindelijk eens een keertje naar Parijs, de stad die steeds aan me voorbij ging bij het boeken van reisjes, omdat andere een andere voorkeur hadden. Onderweg stopte we bij wat pompstations om dan weer even wat te drinken te halen en dan weer wat te eten. We hadden nog niets gehad. Een witte Ford met Nederlands kenteken haalde ons in, twee jongens erin opmerkelijk vrolijk en zwaaiend. Op een verlaten parking in Frankrijk vonden we ergens een Mc Donalds restaurant waar we ons avondeten tegen de nacht vonden. Beide hetzelfde, het kwam allemaal niet zo spits. Alles op zijn tijd. In de auto hadden we het over onze levens idealen en de dromen en plannen die we nog wilde verwezenlijken. Ik vertelde haar over mijn droom om met een organisatie op reis te gaan naar een Afrikaans land om daar te helpen op scholen en vervolgens in de weekenden naar tripjes te maken. ‘Klinkt mooi’ zegt ze, ‘En het is ook wel typisch wat voor jou.’ Ik heb er vaker over nagedacht en een tijd geleden zag ik foto’s voorbij komen van Anne een fotograaf-collega die ik met regelmaat spreek, zij was er geweest met een vriendin en toen ik de foto’s zag met al die vrolijke snoetjes was ik verkocht. ‘Weetje,’ zegt Deen, ‘Ik vind het wel heel bijzonder eigenlijk, ik ben altijd iemand geweest die er graag op uit gaat en dingen van de wereld wil zien. Met een bepaalde visie om meer over de mensen te weten te komen, meer cultuur op te snuiven dan toerisme en echt local te gaan kijken hoe mensen daar leven. Jij denkt ook zo en ik heb regelmatig rond gekeken en gezocht naar iemand met die zelfde kijk en interesses. Heb alleen nooit aan jou gedacht.’ ‘Ik kijk haar aan, ik wel aan jou maar dacht dat je liever alleen zou gaan.’ Het werd donker en het was helder buiten. ‘Zie je dat’ zeg ik, ‘Dat daar is Jupiter, die grote ster daarboven.’ ‘Dat jij dat weet?’ zegt ze. ‘Ja ach en daar, wijzend met mijn vinger rechts uit de raam, ‘dat is Venus net boven de horizon.’ ‘Ze zijn echt helder, en groot ondanks dat het geen sterren zijn lijken ze het wel.’ ‘Inderdaad.’ zeg ik. Even was ik stil en moest ik denken aan een momentje van een paar weken geleden. Ik zucht en kijk naar buiten. Op eens klinkt er een harde klap. Een hele harde klap. Verschrikt kijken we elkaar aan. ‘Wat was dat nou?’ zegt Deen. ‘Geen idee’ zeg ik. Rustig rijden we verder achter een vrachtwagen. Vervolgens nog een klap en die leek nog harder te gaan. ‘Deen we moeten denk ik even stoppen.’ zeg ik geschrokken, ‘Er valt iets van die vrachtwagen of het is een klapband. Al hadden we dan al wat meer moeten merken.’ Naast de donkere snelweg staan we stil, met de telefoons in de hand kijkend onder de auto en naar de banden. Ik schop er tegenaan om te kijken of ze nog hard genoeg zijn. Met mijn telefoon schijn ik achter de auto en vind harde stukken plastic. Een klapband van een andere auto of wie weet viel er echt een stuk rubber of plastic onder een auto vandaan. Aan de auto was niets te merken of te zien en we reden door. ‘Pohh’, zegt Deen, ‘Voor hetzelfde geld hadden we een klapband, stonden we hier te koekeloeren.’ ‘Ja Deen als het zo was dan hadden we eventjes moeten bellen maar ik heb een doorlopende reisverzekering en er was vast een mouw aan te passen.’ Ik probeerde haar gerust te stellen. We reden door, het begon al erg laat te worden. De drukte op de weg nam toe en in de verte zag ik al een waas van stadslicht aan de horizon. ‘Ja Parijs is in zicht meid.’ ze tikt met haar hand op mijn knie. Ik was moe van de indrukken maar het idee dat we er bijna waren gaf me net dat stukje adrenaline van nieuwsgierigheid. We waren er bijna, hopelijk hadden we een fijn bedje want daar snakte ik naar. De wegen werden drukker en er liepen en hingen overal mensen op straat. Op een gegeven moment bij een kruising met stoplichten waren er zelfs mensen die naar de auto’s liepen om daar op de ramen te gaan kloppen en te vragen om sigaretten. Ik keek mijn ogen uit, dit had ik nog nooit eerder gezien. ‘Zijn we er bijna?’ vroeg ik aan Deen. De situatie op straat vond ik niet zo heel fijn, al maakte het principe niet uit en was dit waarschijnlijk gebruikelijk hier om het te doen. Een dorpsmeisje wat er vaker op uit moest kwam in me naar boven, want dit was me totaal onbekend. In de drukke straat met overal feestjes en leven reden we op weg naar de parkeergarage. We waren er en hadden direct een plekje gevonden. Ik had natuurlijk weer van alles meegenomen en met drie grote tassen bepakt inclusief camera liepen we vanuit de parkeergarage richting ons Hotel Victor Massé. Mooie donkere deuren en bij binnenkomst was ik vrij verrast gezien de prijs dat het enigszins compact, donker en verzorgd was. Ik wist niet wat ik moest verwachten maar dit zag er aardig uit. Een vriendelijke jongen achter de balie hielp ons op weg. Kamer 205 werd ons aangewezen, Deen liep richting de lift maar die was zo klein dat we er niet samen in paste. ‘Weet je wat we doen? Hier,’ ik gaf haar mijn tassen en spullen. ’Jij in de lift met de spullen en ik pak de trap.’ ‘Ja’ lacht Deen, meer gaat hier ook niet in passen.’ Via de trap ga ik een paar verdiepingen verderop naar boven. Daar is ze in een volle lift. We slepen onze spullen eruit richting de deur van de kamer. Deen pakt uit haar koffer plastic bekertjes en we pakken ieder een bekertje wijn. ‘Heerlijk, op ons weekendje Parijs.’ Toostend op bed en klaar om te gaan slapen.


Die dag starten we bij de Arc du Thriomph, we wandelen over de Champs Elysees. Nog even de H&M in om wat rond te kijken. Leuke kleren hadden ze hier, heel mooi. Wat een lange straat en wat was het er druk. ‘Dit is nu één van de bekendste straten van Parijs.’ Zegt Deen. ‘Vind je het mooi?’ Ze slaat een arm om me heen. ‘En daar in de verte daar is het Louvre.’ Ik zag nog niks maar liet me verassen. We liepen de hele straat af richting grote poorten waarachter een heel park gelegen was. Af en toe een tussenstop. Een sigaretje, even rondkijken, genieten van alle mensen die voorbij kwamen en weer door. In het park staan stoeltjes rondom een ronde fontein, het was warm en alle stoeltjes zaten vol. Wij verkozen een beschut plekje boven de fontein onder wat bomen op een bankje. Wat heerlijk, lekker wat rondslenteren. En niemand die er wat om geeft. Op het ene bankje verderop lag een ouder stelletje verstrengeld in elkaar, ze hadden het leuk samen dat straalde er vanaf. Onze wandeling kon weer door en in de verte zag ik het… ik zag hetgeen wat ik altijd heb willen zien. De glazen piramide torende tussen de twee vleugels van het Louvre uit. Net een klein kind, zo dwarrelde ik richting het museum. Voor de drukkere weg hielden we eventjes stand om een foto te knippen en ik ging zitten op een vierkante betonblok. ‘Moet je even moed verzamelen, wordt de langverwachte spanning je teveel?’ lacht Deen. Ik besluit om met mijn rug naar haar toe te gaan zitten met mijn gezicht naar hetgeen wat ik wilde zien. Even kijk ik om en laat dit nu net de leukste foto zijn. In mijn hum.

We steken over en gaan verder richting de pyramide om daar dichterbij te gaan kijken. Het was groter dan ik had gedacht en ook anders, kleinere pyramides omringde de grote. Mooi vond ik het. Altijd al een droom geweest om hier gewoon eens te zijn. Na het lezen van de Da Vinci Code was ik zo nieuwsgierig geworden hoe het er in het echt uit zou zien. We hadden besloten veel foto’s te maken, onder het mom van nu we er toch zijn.

‘Nou we gaan weer door en ergens een plekje opzoeken voor een terrasje.’ De reisleidster paradeerde voorop met de rugzak op haar rug. Ik volgde en keek nog verwonderd een beetje rond. Na een lange tijd lopen en een stuk metro kwamen we uit op een terras. ‘Wat wil je eerst, wil je em eerst zien of eerst een wijntje?’ Ik gokte dat ze met 'em' doelde op de Eiffeltoren. ‘Laten we eerst een wijntje doen.’ zeg ik met een knipoog. We nemen plaats op een voorste rij tafeltjes en bestellen een wit druivensapje. De lange wandeltocht had wel voor de nodige dorst gezorgd. Dus nog eentje kon in onze ogen geen kwaad. Snackje erbij. We zaten eigenlijk wel heel prima op dit plekje. Naast ons was een familie bezig om te kijken wie met de langste arm de beste selfie kon maken waar ze allemaal tegelijk op konden. ‘Shall i take a picture of you all together?’ Ik stond op om van de hele familie een foto te maken, het meisje stond erop om er ook eentje van ons te maken. Genietend met ons glaasje wijn, daar zaten we dan op de foto.


De tijd verstreek, we besloten om er maar meteen een diner aan vast te plakken. De familie naast ons vertrok weer. Aan de andere kant was een man naast ons komen zitten, een pet op en een grote tas bij die hij op de stoel naast Deen neerzette. We vroegen de ober om de kaart voor het diner. Deen raakt in gesprek met de man naast ons, hij bleek uit Amerika te komen. 'I am a consultant / advisor with a office nearby the White House in Washington DC, my name is Vincent by the way.' Hij stelde zich voor. Hij was met collega’s daar voor een tripje Parijs. ‘Just for fun.’ zei hij. 'I can not tell you girls everything but i had a job for the US Goverment in the past. And what are you girls doing for the living? What brings you to Paris?' In ons beste Engels probeerde we uit te leggen wat we voor werk deden. 'I come here more often,' said Deen, 'For her it's the first time and it was always a dream to go so we decided a few days ago just to pack our bags and just go.' Vincent lachte 'Spontanious action right?' We knikte instemmend. Hij vertelde over zijn verleden en over vriendinnen, zijn baan had hem wellicht in het verleden niet in de ideale positie gebracht om een relatie op te bouwen en helaas was hij nu dan ook alleen. Hij stelde ons vragen over Nederland en het leek hem leuk om eens een keertje over te komen. We boden hem aan dat mocht hij eens een keertje willen dat we dan met hem mee zouden gaan om bijvoorbeeld een kijkje te nemen in Amsterdam en andere trekpleisters van ons kleine landje. Na het eten nodigde hij ons uit om vlakbij zijn hotel nog een drankje te gaan doen. Waarom niet, de Eiffeltoren kon morgen ook nog wel. Het was immers alweer laat aan het worden. Vlak om de hoek bij het restaurant liepen we richting een straatje met terrasjes waar we plaats namen om met zijn drietjes nog even een drankje te gaan doen. Toen we afscheid namen stond Vincent er op om voor ons een taxi te bestellen via de Uber-app, hij wilde niet dat we alleen de stad door zouden gaan rond dit tijdstip. Voor ons nog onbekend maar blijkbaar was dit een handige app om vervoer te regelen en je zag de taxi's ook echt rijden. 'That would be something for the company i work.' zeg ik. 'Maybe you should tell them.' zegt Vincent. Hij bestelde een taxi naar het adres van ons hotel en gaf ons nog een visitekaartje zodat we nog eens contact konden leggen. Een zorgzame lieve man. Richting het hotel in de taxi bleek het nog best wel een afstandje te zijn, maar goed dat we dit niet gelopen hadden. In ons enthousiasme van de hele dag kwamen we nog op het idee om vlakbij het hotel richting de Sacre Coeur te gaan. 'Zullen we dat doen? Nemen we een flesje mee, bekertjes mee?' De hele dag hing al aan elkaar van de ongedwongen en ongeplande wendingen. Met een flesje in de rugzak, bekertjes bij vertrokken we richting het zoals men het noemt. Hoogste punt van de stad.

'We gaan hier omhoog.' zegt Deen. Ik keek naar de enorme trap omhoog en ontelbare tredes. 'Ja?' vraagt ze. 'Ja we gaan hier omhoog.' Overal zaten mensen, te zitten, te hangen, te roken. Het was er druk. Eenmaal boven op een balkon namen we plaats op de stenen trap. 'Dit bedoel ik nu,' zegt Deen, 'Wat een uitzicht hé.' Overal lichtjes, je zag er echt de complete stad over de horizon verdeeld. 'Heel gaaf!' ik keek mijn ogen uit. Genietend samen zaten we daar. Een groepje jongeren kwam dichterbij en we raakte aan de praat met ze. Deen was in gesprek met een student, een Marokkaans-Italiaanse jongen die vertelde over zijn toekomstplannen. Ik was druk met mijn telefoon in een app-gesprek met een collega. Op een gegeven moment zegt de jongen. 'You two have to go, they are making plans to robb you girls from the backbag.' Zonder te aarzelen lieten we onze fles en bekers achter en liepen met de jongen mee richting wat trappen. Rennend... in ons tempo.. gingen we naar beneden, maar al snel werden we ingehaald door een paar jongens van het groepje. 'Lopen Liek!' zegt Deen. Een klein tandje erbij en beneden aan de trappen zetten we het op een lopen door de donkere straten van de stad. Ik had weer honger gekregen en moest en zou even stoppen voor een snack. Bij een kebab-zaak die nog open was bestelde ik een schotel, nog voor we überhaupt de bestelling kregen kwamen de jongens die ons achterna zaten binnen. 'Kom.' zegt Deen. Weer door en we konden het weer op een lopen zetten. Hoe konden die ons nu weer zo snel vinden. De lange straat in richting ons hotel, in de deurpost stonden we met drietjes uit te hijgen. Deen en de student keken me aan op het moment dat net één van de jongens de hoek om kwam rennen. 'We lost them.' zeg ik lachend. 'Can't she just shut up for a moment.' de jonge student vond het niet grappig. We belde aan bij ons hotel en de jongen achter de balie liet ons binnen. 'Nou wij maken het mee.' zegt Deen terwijl ze haar slippers uit doet. We vallen neer op bed. 'Wat een dag weer...' 'Dat zeg ik nou altijd tegen ons mam,' zegt Deen, 'wat het is weet ik niet maar met Lieke maak ik altijd wel weer wat mee. Nou en kijk hier dan weer!' 'Inderdaad' zeg ik..


#paris #champselysees #needleofCleopatra #Louvremuseum #US #American #cafeledome #washingtondc

0 keer bekeken

@2017 by L-Design Photography. Proudly created with wix.com