• Lieke

Parijs 2.0

Laat in de morgen worden we wakker. Jeetje wat hadden we geslapen. Even douchen onszelf opfrissen. In mijn tassen lagen alle kledingstukken op een hoop. Ik had alles in een tas gepropt voor we gingen, dat had wel wat netter gekund. Een strijkbout hadden we niet dus ik moest het ermee doen. ‘Nou’ zei Deni ‘Vandaag gaan we, kleedje mee en lekker chillen.’ We liepen naar de hoek net als de dag ervoor om daar eventjes een ontbijt lunch naar binnen te werken. Het ging niet zo vanzelf als de dag ervoor, beide hadden we een klein beetje last van het flesje wijn wat we hadden meegenomen naar de trappen. Op naar de metro, we liepen door de straten met sexshops. Wat hadden ze die hier veel. ‘Ja’ zegt Deen, we zitten ook een beetje in een artistiek wijkje.’ We liepen naast het restaurant waar we de dag ervoor hadden zitten borrelen en eten. Bekend terrein en door richting de Eiffeltoren. Daar aangekomen koos ik een plekje uit waar we midden voor de toren zaten. ‘Ja’ zegt Deen, ‘Jij weet ook wel waar je moet gaan zitten hier is geen gras. Ik wil wel wat zachter zitten.’ Even probeerde we het maar het was inderdaad wat hard. Ik keek rond naar alle mensen, wat een drukte. Mijn oog viel op een man, een man met een donker uiterlijk. Een zonnebril, zwart haar en een bruine broek. Hij stond wat met zijn telefoon te spelen. Typisch dacht ik, een uiterlijk wat wel wat weg heeft van een collega van me die ik kortgeleden sprak. We legden ons kleedje uit, hadden onze blikjes drinken bij en sigaretjes. Heerlijk, het was warm vandaag en onder de befaamde toren lagen we lekker wat te luieren. Te lezen en te hangen.



De verschillende mensen, de handelaren met gouden en zilveren eiffeltorentjes om te verkopen. Voor ons zat een groep Nederlandse mannen alle vrouwen na te kijken met hun eigen belevingen en bevindingen. Niet wetend dat wij alles verstonden wat er gezegd werd en na verloop van tijd ook onze lach niet meer konden bedwingen. Iedereen zat lekker te chillen, te lachen, foto’s te knippen, er werd gedanst. Achter ons was een meisje in kledingdracht een uitvoering aan het doen, een ingestudeerde dans met een jongetje van haar leeftijd. Terwijl ik naar ze keek, zag ik nog steeds de man met de bril en telefoon die wat onwennig op en neer liep. Op een gegeven moment pakte hij zijn tas en liep weg. Het meisje en het jongetje danste, en mensen stonden te klappen. Trotse ouders te glunderen. Wat was het hier leuk en zoveel om te zien. Parijs leeft, nog meer dan ik ooit had verwacht. Tegen de avond toen de zon wat begon te zakken zag je het verloop van mensen. Mensen die in de middag daar kwamen om te chillen maakte plaats voor de mensen die voor het nachtleven daar zich gingen settelen. De hele dag liepen er verkopers rond met emmers ijs met wijn en bier om de mensen te voorzien van koud drinken. Steeds weer opnieuw werden we aangesproken door mensen maar helaas konden wij in ons gebrekkig Frans hier niets van maken. Op een gegeven moment was het een mooie tijd om te gaan. ‘Kom’ zei Deen, ‘We gaan wat anders doen, ik neem je mee.’ Ik liet me verassen, voor haar was het bekend terrein hier dus ik volg. We namen de metro naar de overkant van de rivier, hier vonden we een hamburgertent waar we lekker hebben zitten eten. Tegen dat de avond viel namen we plaats op een balkon, een plein waar veel mensen kwamen kijken naar de verlichte Eiffel toren. Naast ons zat een stelletje uit Australië die een kleine rondreis aan het maken waren door Europa. Samen hadden ze hard gespaard voor deze reis samen. Klungelig waren ze bezig om een foto te maken van samen met op de achtergrond de toren. Ik kon het niet langer aanzien en zag mogelijkheden om een mooiere foto te maken. ‘I can take one if you don’t mind?’ ‘Yes, please.’ zei de jongen. Een mooi lief jong koppeltje samen. ‘Hoelaat is het?’ vroeg Deen. ‘Vijf voor elf.’ Op mijn telefoon kijkend. ‘Mooi, nog eventjes wachten dan.’ Ik kijk haar aan: ‘Waar wachten wij dan op?’ ‘Dat zie je zo.’ Zegt ze met een glimlach. Ik ben benieuwd en kijk over het pleintje met overal kleedjes van verkopers. Lopende hondjes, vliegende speelgoed vogels en knipperende eiffeltorentjes. ‘Ohhh ik denk dat ik het weet.’ zeg ik. Ik knik naar de man met de lichtgevende en knipperende torentjes die voorbij komt lopen. Naast mij zit een jongen, alleen een beetje op zijn telefoon te spelen. Soms kijkt hij op, naar de menigte voor ons. Om elf uur begint het licht in de toren te veranderen, ik zie mensen opstaan. Oke er gaat hier wat gebeuren. De lichten gaan uit en dan begint de toren van boven naar beneden op te lichten met allemaal verschillende knipperlichtjes. ‘Kijk’ zegt Deen, ‘Dit wilde ik jou nou graag laten zien.’ Ze gaf me een knuffel, ‘ik ben zo blij dat ik samen jou één van jouw dromen mag verwezenlijken.’ Ik aanschouwde de menigte, mensen met hun telefoons continu in hun handen. Wij waren één van de weinige die stilletjes genoten van alles wat er gebeurde terwijl de rest alles opnam. Belevenis van het moment zelf telt niet meer tegenwoordig.


Vooruit............................................................................. eentje dan ;)

0 keer bekeken

@2017 by L-Design Photography. Proudly created with wix.com